عزیز جان، خودت اینجایی و هیچ چیز گفتن ندارد.

از وقت هایی که درس می خواند متنفر بودم. با وقت هایی که کتاب می خواند. مثل این بود که فاحشه ای را با خودش به خانه آورده باشد. می رفت توی اتاق و به تمام رفتارهای من برای جلب توجه اش، بی توجه می شد. وقت هایی که به بهانه ای می رفتم توی اتاقش، با نگاهی بدون حس و مصمم منتظر می ماند تا حرفم را بزنم و از ات...